Herfst 2

Op elke eikel past een dopje.
(Maar begin maar eens te zoeken!)

Acupunctuur

'Accu' - punctuur:

In mijn geval letterlijk de batterij opladen.

Herfst

Het stoerste blaadje
valt pas in maart van de boom.

Baker'girl' is baking bread

Wankelmoed - de moed om te wankelen.

Toen ik het tijdschrift Flow voor de eerste maal opensloeg, liet ik mijn ogen meteen vallen op bovengenoemde titel van het eerste artikel. Wankelmoed. Durven twijfelen. De moed hebben om te laten zien dat je het niet weet. Durven vragen naar het waarom van de dingen des levens. Wankelmoed, letterlijk de moed hebben om te wankelen. 'T is een mooi woord, met een al even mooie betekenis. En ik voelde mij er meteen door aangesproken.

Ik heb het voorbije jaar immers heel wat 'ge-wankelmoed'. Eerst gestreden, niet afgegeven, maar dan toch moeten toegeven aan vrienden, familie, collega's dat het niet goed met me ging. Ik heb de moed gehad om mij niet steeds weer sterker voor te doen dan ik was. Ik heb diagnoses en behandelingen in twijfel getrokken. Sommige goeie raad gevolgd, andere naast mij neergelegd. Behandelingen voortgezet, andere vroegtijdig stopgezet. Dit alles met maar één doel voor ogen, uit het dal kruipen en er opnieuw iets van maken. Het dal waarin ik terechtkwam na het nemen van Lariam.

En als ik terugkijk op het voorbije jaar, heb ik al een hele weg afgelegd. Al stel ik me soms nog de vraag: 'waarom?'. Al word ik soms overmand door een immens gevoel van oneerlijkheid. Al zou ik soms willen schreeuwen, schelden, roepen en tieren, de ziel uit m'n vermoeide lijf. Ik probeer vooral, met vallen en opstaan, te aanvaarden dat ik momenteel niet voluit kan leven en beleven. Ik probeer te beseffen dat het eigenlijk nog veel erger kan. Ik raap bij deze al mijn wankelmoed bijeen om jullie te vertellen dat ik nog steeds timmer aan de weg terug. Ik vecht nog steeds tegen de demonen in mijn lijf. Ik sta nog lang niet waar ik wil staan. Rust primeert nog steeds op werk, sport en plezier. Maar ook hier helt de balans stilaan weer over naar de aangename kant van 't leven. Dat ik dit gevecht zal winnen, staat als een paal boven water.

Het is overigens niet allemaal kommer en kwel. De positieve kanten zal ik mijn leven lang met me meedragen. Vooreerst heeft deze k*tperiode me een stuk dichter bij mezelf gebracht. Ik weet beter dan ooit tevoren wie ik ben en wat ik (niet) wil met mijn leven. We gaan op reis en ik kijk er zó ongelooflijk hard naar uit. Daarnaast heb ik enorm veel vriendschap, liefde en begrip mogen ervaren, soms zelfs uit onverwachte hoek. Voor zij die het niet begrepen, zelfs daar heb ik alle begrip voor. En last but not least, ik heb een schat van een vent, die dag in dag uit dit gevecht samen met mij voert, en die ik mijn leven lang niet meer zal loslaten.

Ik wens niemand toe wat ik doormaak (al is ook dit te relativeren), maar ik wens jullie allemaal eens te meer een beetje wankelmoed, al was het maar om eens stil te staan bij de simpele dingen van het leven.

Anneke

Adventure is out there!

Turning can't into Can.
Fears into Dreams.
Dreams into Reality.

Soon!

Zo van die zomerdagen.

Zo van die zooo-mer-dagen
die vragen om weinig of niets...
Tralalalala

Zo'n 25 à 30 dagen moeten het ondertussen wel zijn, dat er geen spatje regen uit de lucht valt. Een mens zou de tel zowaar kwijtraken. We zijn namelijk beter in het optellen van de dagen dat het wèl regent! Zij die de vlucht namen met het gedacht zonniger oorden op te zoeken hadden zich de trip kunnen besparen. Zij die voor eenmaal dachten in België hun congé payé te vieren, krijgen waar voor hun geld. Menigmaal klinkt het hier: "Goh goh, schoon weer hé! Zalig dat het hier is hé, en warm, WAAARM!" En wij, wij behoren tot deze vrolijke laatste bende! ;-)

We moeten het wel stellen zonder steile rotskliffen, azuurblauwe wateren en prachtige vergezichten, maar al bij al heeft onze vakantie in de Stekense bossen ook heel wat te bieden! De bloemetjes staan in bloei, de Candese ganzen laten van zich horen en dankzij de vlinders die de vlucht naar onze lavendel gevonden hebben wanen we ons hier in de Franse Provence. Nu nog een lui gat, een vrolijk deuntje op de achtergrond, een goed boek in de linker- en een cocktail in de rechterhand en het plaatje is compleet.
(Als mijn wederhelft zich ondertussen ontfermt over de bbq natuurlijk!)

En af en toe verleggen we onze grenzen en verruimen we onze horizonten. Zo bracht het meest belangwekkende festival sinds Rock Werchter, met name het wereldse Ertveldse Rock Earthfield, ons weer in vervoering. We zijn ook niet verlegen om een plons in de Puyenbroeckse wateren, een koel pintje op een Lokers terras of een woensdagavond-optreden in het verre Deinze. Ook de fiets wordt bij deze zwoele temperaturen weleens van stal gehaald om de wind door de haren te laten waaien en van de weidse landschappen te genieten.

Ondertussen klimt de temperatuur elke dag een beetje hoger en worden de nachten een beetje zwoeler.
De haren worden blonder, de huid getinter en de weg hiernaartoe steeds stoffiger.

Beter hadden we het ons ècht niet kunnen bedenken, lang leve onze Belgische congé payé!